| مروری بر سازوکارهای خرابی بتن در تأسیسات آب و فاضلاب و راهکارهای افزایش دوام |
| کد مقاله : 1246-IWWA |
| نویسندگان |
|
حسین گرجی1، محمدامین تقوائی1، مهدی دهستانی *1، سید ادیب میرشفیعیان2 1دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل، دانشکده مهندسی عمران 2رئیس دفتر بهره برداری تأسیسات تأمین، تصفیه و انتقال شرکت آب و فاضلاب استان قم |
| چکیده مقاله |
| بتن یکی از مصالح اصلی مورد استفاده در تأسیسات جمع‌آوری، انتقال و تصفیه آب و فاضلاب است، اما تماس مداوم با رطوبت، ترکیبات شیمیایی و عوامل زیستی می‌تواند موجب تخریب تدریجی آن شود. این پژوهش با هدف مرور و تحلیل سازوکارهای اصلی خرابی بتن در تأسیسات آب و فاضلاب و بررسی راهکارهای افزایش دوام آن انجام شده است. در این راستا، مطالعات مرتبط با استفاده از پایگاه داده Scopus و با به‌کارگیری کلمات کلیدی مرتبط و فیلترهایی مانند سال انتشار جست‌وجو شدند و پس از بررسی چکیده‌ها، مطالعات مرتبط انتخاب و متن کامل آن‌ها بررسی شد. بر اساس مطالعات بررسی‌شده، خرابی بتن در این محیط‌ها تحت تأثیر هم‌زمان عوامل شیمیایی، زیستی، فیزیکی و محیطی قرار دارد. خوردگی زیستی اسیدی، حملات سولفاتی و آمونیومی، آبشویی کلسیم، کربناتاسیون، خوردگی میلگردها و فرسایش مکانیکی از مهم‌ترین سازوکارهای شناسایی‌شده هستند. همچنین، شرایط قرارگیری بتن در بخش‌های مختلف تأسیسات می‌تواند بر نوع و شدت خرابی تأثیرگذار باشد. اصلاح طرح اختلاط، استفاده از مواد مکمل سیمانی و پوزولانی، پوشش‌های محافظ، کنترل شرایط محیطی و پایش دوره‌ای از راهکارهای بررسی‌شده برای افزایش دوام بتن هستند. در بازدید میدانی از تصفیه‌خانه فاضلاب استان قم نیز جداشدگی بتن ترمیمی، خرابی در منطقه داغاب و شوره‌زدگی سطح بتن مشاهده شد که تفاوت شرایط محیطی در بخش‌های مختلف سازه را نشان می‌دهد. |
| کلیدواژه ها |
| خرابی بتن، تأسیسات آب و فاضلاب، خوردگی زیستی اسیدی، حمله سولفاتی، دوام بتن |
| وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر |
