| مدل مازندران؛ تاب‌آوری سامانه‌های گندزدایی آب در بحران جمعیتی جنگ و مسافر |
| کد مقاله : 1389-IWWA |
| نویسندگان |
|
شراره شاملوئی *1، بهزاد برارزاده آرائی2، علی امیدیان سوادکوهی3، پیمان ابراهیمی4 1شرکت آب و فاضلاب مازندران- ستاد 2رئیس هیئت مدیره ومدیرعامل شرکت آب وفاضلاب مازندران 3معاون بهره برداری و راهبری آب و فاضلاب مازندران 4مدیربهره برداری آب استان مازندران |
| چکیده مقاله |
| استان مازندران با ۲۲ شهرستان، ۶۴ شهر و ۳٬۶۷۱ روستا، دارای ۵۹۳ سامانه گندزدایی شامل ۱۳۷ سامانه شهری و ۴۵۶ سامانه روستایی است. در سال ۱۴۰۴، هم‌زمانی دو پیک جمعیتی (۴۵ روزه و ۱۲ روزه) با دو جنگ تحمیلی و حضور حدود ۱۷ میلیون مسافر، شبکه توزیع آب را در معرض فروپاشی کیفی قرار داد. هدف این مطالعه، تشریح یک مدل عملیاتی جامع برای ارتقای سامانه‌های گندزدایی و تثبیت کلر باقیمانده در شرایط بحران جمعیتی-جنگی است. مدل هفت‌محوره شامل: (۱) ارتقای زیرساخت و گذار فناورانه به سامانه‌های نوین، (۲) امنیت لجستیک و زنجیره تأمین، (۳) اصلاح نظام بهره‌برداری، (۴) آموزش هدفمند، (۵) تأمین مالی پایدار، (۶) مهندسی مجدد فرآیندها، و (۷) تعیین مسئولیت و ایجاد بانک اطلاعاتی و همکاری بین‌دستگاهی بود. در نتیجه، ۲۶۷ سامانه گندزدایی (۲۱۷ روستایی و ۵۰ شهری) ارتقا یافت، ۵۰ سامانه جدید ساخته و راه‌اندازی شد، ۱۰۰ مخزن پلی‌اتیلن سه‌لایه نصب شد، و ۵٬۰۰۰ تن آب ژاول، ۱۵۰ تن پودر کلر و ۱۲۰ تن گاز کلر تأمین گردید. شاخص کلر آزاد باقیمانده با ۱۹/۹ درصد رشد و کسب رتبه سوم کشوری همراه بود. نتیجه نهایی، ثبت صفر طغیان بیماری‌های منتقله از آب در سراسر استان با وجود ۱۷ میلیون مسافر و دو جنگ بود. مدل مازندران نشان می‌دهد تاب‌آوری در گندزدایی نه با یک راه‌حل فنی، بلکه با بازمهندسی کامل حکمرانی، تأمین، فرآیند و منابع انسانی محقق می‌شود. این مدل می‌تواند الگویی ملی برای استان‌های گردشگرپذیر ایران باشد. این مدل با تکیه بر مشارکت بین‌دستگاهی و پایش هفتگی، شکاف بین بهره‌برداری و بهداشت را پر کرد. |
| کلیدواژه ها |
| سامانه‌های گندزدایی، آب، کلر باقیمانده، بحران جمعیت، جنگ، تاب‌آوری |
| وضعیت: پذیرفته شده برای ارائه شفاهی |
